اولین پروژه
پوشه را باز کنید، ایمن بگردید، کار کوچک انتخاب کنید، و هر تغییر را بازبینی کنید.
ساعت اول باید مهندسی معمولی باشد، نه بازنویسی. پوشهٔ واقعی پروژه را باز کنید و قبل از دادن دسترسی گسترده، سطوح را بشناسید.
باز کردن و جهت‌یابی
- یک پوشه را به‌عنوان ریشهٔ workspace باز کنید
- درخت اکسپلورر را ببینید و تست‌ها، پیکربندی‌ها و نقاط ورود را پیدا کنید
- وضعیت SCM را چک کنید تا حالت کثیف اولیه را بدانید
- تست‌ها یا چک‌هایی را که به آن‌ها اعتماد دارید اجرا کنید
کار کوچک انتخاب کنید
درخواست اول خوب باید محدود باشد: ریدایرکت را دقیق‌تر کنید، نمادی را در دو فایل عوض کنید، تست جاافتاده اضافه کنید، یا lint واضح را درست کنید. تا وقتی به بازبینی و دسترسی‌ها اعتماد ندارید سراغ «کل برنامه را بازنویسی کن» نروید.
حالت را انتخاب کنید
- Ask — معماری را بپرسید و بدون نوشتن فایل کاوش کنید
- Agent — تغییر کوچک را با ابزارها پیاده کنید
- Plan — وقتی کار مبهم است، قبل از ویرایش گام‌ها و بده‌بستان را بنویسید
سطح دسترسی
قبل از اجرای شل یا git، دسترسی را آگاهانه تنظیم کنید:
- Ask — برای عمل‌های حساس از شما بپرسد
- Allow safe — عملیات کم‌ریسک‌تر را بدون توقف مکرر اجازه دهد
- Allow all — بیشترین خودکارسازی؛ فقط وقتی دقیق نگاه می‌کنید
بازبینی و اعمال
برای بازبینی بمانید. دیف‌ها را در SCM و متن گفتگوی ایجنت ببینید. اعمال خودکار ویرایش ایجنت به‌صورت پیش‌فرض روشن است؛ اگر برای هر پچ مرحلهٔ apply صریح می‌خواهید، خاموشش کنید.
پوشه‌های اضافه
ریشه‌های اضافی را با ارجاع‌هایی مثل @extra/name وصل کنید وقتی ایجنت به کدی بیرون از پوشهٔ اصلی نیاز دارد. در حد ممکن رازها و درخت‌های تولیدشدهٔ خیلی بزرگ را از این پیوست‌ها دور نگه دارید.